Jak to Wygląda


Zdjęcie: Massimo Fumagalli (Szwajcaria).
włoska piva

Najwcześniejsze wzmianki o dudach pochodzą ze starożytności. Instrument ten był popularny w armii rzymskiej. Podobno cesarz Neron był zapalonym dudziarzem.

Wraz z rzymską armią instrument ten rozprzestrzenił się na całą Europę.

Największą popularność dudy osiągnęły w końcu średniowiecza i renesansie. Dudy flamandzkie możemy zobaczyć np. na obrazach Petera Bruegla starszego.Dudy są też motywem pojawiającym się na obrazach Hieronima Boscha.

Zostały w końcu wyparte przez inne, cichsze instrumenty stroikowe. W epoce muzyki dworskiej głośność dud, która była zaletą przy grze na świeżym powietrzu, stała się ich wadą.

W efekcie dudy swą pierwotną popularność zachowały jedynie w kilku rejonach między innymi w Szkocji, Irlandii, Bretanii i Galicji Hiszpańskiej.

Dudy składają się z worka zrobionego najczęściej ze skóry, jednej (lub więcej) piszczałki melodycznej zwanej przebierką, (ang. chanter), oraz jednej lub więcej piszczałek burdonowych zwanych bąkiem (ang. drone). Powietrze wdmuchuje się do worka przez rurkę (ang. blowpipe) ustami lub za pomocą mieszka (dymki). Powietrze uchodzi z worka przechodząc przez wszystkie piszczałki, które brzmią jednocześnie. Tony burdonowe towarzyszą melodii granej na przebierce.

Najważniejszą rzeczą jest utrzymanie stałego ciśnienia w worku poprzez odpowiednio zsynchronizowany oddech i dociskanie worka łokciem.

Dudy pozwalają na granie melodii bez przerw na oddech.


Copyright: Paweł Dziemski 1998, 1999, 2000
Ta strona jest częścią: Pierwszej Polskiej Strony Dudziarskiej