Asturia i Galicja to dwa najgardziej wysunięte na północny zachód regiony Hiszpanii. Dzięki temu, iż wpływy mauretańskie dotarły do nich w minimalnym stopniu, zachowały się tam elementy kultury celtyckiej, w tym specyficzna muzyka łącząca cechy iberyjskie z celtyckimi.
Dudy hiszpańskie z wyglądu przypominają szkockie GHB, różni je tylko ilość i pozycja piszczałek burdonowych. Barwę dĽwięku również mają podobną. Na tym jednak podobieństwa się kończą.
Zarówno gaita galicyjska jak i asturyjska ma inną skalę i palcowanie od dud szkockich. Piszczałki melodyczne dud hiszpańskich są strojone w zwykłej skali diatonicznej z dodatkiem jednego półtonu tonu poniżej tonu charakterystycznego dla skali. W gamie C będzie to H, w D - C# itd. Istnieje też możliwość przedęcia do dwóch tonów.
W dudach galicyjskich palcowanie przypomina palcowanie flageolletowe z dodaniem jednego tonu poniżej tonu podstawowego. Dudy te posiadają od jednej do trzech piszczałek burdonowych, jedną basową utrzymującą ton podstawowy dwie oktawy poniżej piszczałki melodycznej, oraz drugą tenorową - jedną oktawę poniżej. W niektórych dudach piszczałki burdonowe grają w harmonii np. C i F. W najbardziej rozwiniętych dudach występują 3 piszczałki burdonowe - ta ostatnia gra ton podstawowy o wysokości tej samej co nuta podstawowa z przebierki.
Gaita asturyjska jest z wyglądu bardzo podobna do swej galicyjskiej kuzynki . Zasadniczą różnicą jest budowa przebierki, na której gra się używając palcowania zamkniętego. O ile w galicyjskich gramy kolejne dĽwięki odsłaniając kolejne otwory boczne, w asturyjskich odsłaniamy konkretny otwór pozostawiając resztę zamkniętych. Jest to dość kłopotliwe jeżeli ktoś wcześniej uczył się grać np. na flecie czy flażolecie.